Het verhaal van Alex

De naam Alex is om privacyredenen gefingeerd.
juli 2022 tot mei 2023 (15 jaar)

´Ik sneed mezelf al sinds mijn 9e en toen ik 14 was werd ik gediagnosticeerd met autisme, een angststoornis en depressie. Ik kwam bij een orthopedagoog terecht en moest mijn automutilatie bijhouden, maar vanaf dat moment werd het dwangmatig: vaste momenten en een bepaald aantal wonden. Het ging niet meer om het tijdelijk verlichten van mijn gevoelens, maar veranderde in een complete obsessie.´

Niets meer te verliezen
De orthopedagoog kon Alex niet helpen en met andere therapeuten kwam ze ook niet verder. Intensievere behandelprogramma’s hadden óf lange wachtlijsten óf geen plek voor iemand die zichzelf beschadigt. Alex raakte steeds verder geïsoleerd en zag weinig toekomstperspectief. Toen Xperanza als optie naar voren kwam, zag ze dat als haar enige kans. ‘Ik had niets meer te verliezen, dus ik dacht: ik kan net zo goed naar Spanje gaan.’

Uit de sleur
’Opeens zat ik daar in een Spaans dorp, in een huis vol jongeren die alles van me wilden weten. Het was een grote verandering en ik had tijd nodig om iedereen te observeren en te leren kennen, voordat ik mezelf liet zien.’ Maar juist die nieuwe omgeving maakte het verschil voor Alex. ‘In Nederland liep ik helemaal vast en ik moest uit de sleur.’

Energie en plezier door nieuwe ervaringen
De dagelijkse structuur en het ervarend leren zorgden al snel voor doorbraken. ‘Ik vond dat hele ervarend leren eigenlijk bullshit, maar achteraf werkte het echt. Door nieuwe dingen te doen, zoals wielrennen en skateboarden, kreeg ik weer energie en zag ik dat ik me ook goed kan voelen. Dat was ik helemaal kwijtgeraakt in Nederland.’

In mijn eigen tempo
Wat Alex ook hielp, was de persoonlijke aanpak van de begeleiders. ‘Zij deelden dingen uit hun eigen leven met mij, waardoor ik me geen patiënt voelde. En Jeroen, mijn psycholoog, liet me in mijn eigen tempo beslissingen nemen. Iedereen gaf me het gevoel dat we echt samen ergens aan werkten. Dat was zó anders dan in een anoniem kantoortje praten met een psycholoog van wie je niks weet.’

Geen woorden, maar daden
’Mijn begeleiders sprongen vaak met me in het diepe. Zoals sportinstructeur Melvin die zelf ook niet kon skateboarden en samen met mij letterlijk op z’n bek ging. Of Jeroen, die het roze rugzakje van zijn dochter meenam naar een vergadering om te laten zien dat het oké is om anders te zijn. Niet alleen maar woorden dus, maar ook daden.’ 

Altijd iemand die naar me luisterde
Een van Alex’ grootste successen was het stoppen met automutilatie. ‘Ik had het nooit verwacht, maar na drie maanden bij Xperanza hield ik ermee op. De steun van de begeleiders was cruciaal. Ze geloofden allemaal in mij en zorgden voor afleiding als ik het moeilijk had.’ Alex leerde ook haar emoties beter reguleren. ‘Als ik boos was, was er altijd iemand die gewoon naar me luisterde. Dat hielp me veel meer dan snijden ooit deed.’

Erbij horen
Tijdens haar 11 maanden bij Xperanza ontdekte Alex de waarde van sociale interactie. ‘Ik dacht altijd dat ik geen andere mensen nodig had, maar dat was een verdedigingsmechanisme omdat ik niet zo goed ben in sociaal contact. Bij Xperanza, waar je 24/7 samen bent, merkte ik hoe fijn het is om een community te hebben, om deel van een groep te zijn.´ 

Een nieuwe start in Nederland
Alex heeft haar vwo-opleiding afgemaakt en studeert nu scheikunde. Ze heeft zichzelf nooit meer gesneden, de dwanggedachten zijn verdwenen en ze vond saamhorigheid bij een kung fu-club. ‘Bij Xperanza leerde ik hoe belangrijk verbondenheid is, het geeft me zoveel kracht nu ik dat heb gevonden.’ Ook de relatie met haar ouders is beter. ‘Ze moesten wennen aan hoe goed het met me gaat, maar nu vertrouwen ze me weer volledig.’

Je moet het wel zélf willen
‘Bij Xperanza maakt het niet uit wat voor problemen je hebt. Het gaat erom dat je écht beter wilt worden. Ze helpen je op elke mogelijke manier, maar je moet het wel zelf doen. Als je die instelling hebt, kan Xperanza een enorm verschil maken.’