De naam Veronica is om privacyredenen gefingeerd.
maart 2023 tot januari 2024 (18 jaar)
oktober 2024 tot ? (19 jaar)
‘Toen ik wakker werd in het ziekenhuis, wist ik het meteen: ik wil terug naar Xperanza. Ik was gedrogeerd met GHB en het was kantje boord geweest. Huilend belde ik Evelien (directeur Xperanza, red.), en samen met mijn pleegmoeder heeft zij alles op alles gezet om me weer naar Spanje te laten komen. Dat was mijn redding.’ Veronica verblijft nu voor de tweede keer bij Xperanza, waar ze een zelfstandig traject volgt dat speciaal voor haar is opgezet.
Van wanhoop naar hoop
Veronica’s eerste verblijf bij Xperanza kwam op een moment van totale wanhoop. ‘Ik was toen 18 en het ging zó slecht dat mijn pleegmoeder zelfs bereid was om een euthanasietraject met me te starten. Ik wilde niet meer leven en had geen enkele hoop meer. Na tien maanden bij Xperanza besefte ik dat ik nooit echt dood wilde, ik wilde gewoon dat de pijn ophield. Ik besloot toen om eindelijk van mijn leven te gaan genieten.’
Een nieuwe terugval
Terug in Nederland leek alles even beter te gaan. Veronica ging in een gezinshuis wonen, maar de beloofde vervolgplek kwam niet. ´Ik bleef maar wachten en toen ging het weer mis. Ik zocht de verkeerde mensen op en begon opnieuw af te glijden. Nadat ik gedrogeerd was, wist ik dat ik weer weg moest. Het is eigenlijk een wonder dat ik nog leef.´
Een uniek traject op maat
‘Ik zit nu in fase 3, zoals ze dat noemen. Dat betekent dat ik bijna helemaal zelfstandig woon, met mijn eigen keuken en badkamer. Ik heb een aangepast ochtendprogramma, en ik ben alleen op de groep voor school en praktijkbegeleiding in El Taller. Drie keer per dag heb ik een kort gesprek met de begeleiders om even te praten over hoe het met me gaat.’
De mens achter het dossier
Veronica heeft een bewogen verleden. ‘Sinds mijn vijfde zit ik in de jeugdzorg, en ik heb al iets van zeventien plekken gehad. Altijd werd ik behandeld als een dossier, nooit echt als mens. Maar bij Xperanza kijken ze naar wie je écht bent, niet alleen naar je problemen en verleden. Ze zien je pijn, maar ook de persoon daaronder. Dat helpt me om dingen te verwerken zonder naar drugs te grijpen. Ik vind hier rust en krijg weer grip op mijn leven.’
Leren genieten van het leven
Veronica gebruikt haar tweede verblijf bij Xperanza om weer te resetten en stabiliteit te vinden. ‘Ik wil mijn trauma’s verder aanpakken en mijn leven opbouwen. Ik droom van een gezinshuis voor kinderen zoals ik, waar ook mishandelde dieren een plek krijgen. Of misschien word ik advocaat, want ik kan slecht tegen onrecht. Maar nu gaat het vooral om leren genieten van het leven.´
Xperanza laat je niet vallen
Ze zijn wereldverzachters
De betrokkenheid van de begeleiders is wat Xperanza zo uniek maakt, volgens Veronica. ‘Ze zijn als een tweede familie en ook al mopper ik soms op ze, ik hou echt van ze. Evelien helpt me om mijn trauma’s te verwerken en ik kan met mijn begeleiders over alles praten: over praktische dingen, relaties, en over mijn verdriet. Xperanza kan de wereld niet zachter maken, maar ze verzachten wel jouw pijn in die wereld. Ze zijn wereldverzachters.’
